Με αφορμή τα «Γεγονότα»

0

gialeniosAνήμερα της 28ης Οκτωβρίου «Τα Γεγονότα», η ημερήσια εφημερίδα της Πάτρας κυκλοφόρησε το τελευταίο της φύλλο. Μια ακόμη εφημερίδα της πόλης έκλεισε μην αντέχοντας τις ασφυκτικές συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στο χώρο του τύπου από την κρίση αλλά και από πολιτικές εχθρικές σε αυτόν.

Ένα διαφορετικό «ΟΧΙ»

Στο εξώφυλλο της τελευταία αυτής έκδοσης, που ιδρύθηκε πριν τριάντα περίπου χρόνια από τον αείμνηστο Γιώργο Σπαθαράκη  και υπό τον τίτλο «Το δικό μας ΟΧΙ», καταγράφονται  οι λόγοι της αναστολής , όπως τονίζεται, της έκδοσης, όπου μεταξύ σημαντικών αναφορών, διαβάζουμε και: «Παρά τις αντίξοες συνθήκες που διαμορφώθηκαν σε ότι αφορά τα περιφερειακά ΜΜΕ, τα τελευταία χρόνια με αιχμή του δόρατος τον βραχνά που επέβαλε στον πλουραλισμό και κατ’ επέκταση στη φωνή του πολίτη, ο αλήστου μνήμης νόμος Ρουσόπουλου, που κυριολεκτικά κατέπνιξε τις αποκαλούμενες «μικρές» εφημερίδες, με την τεράστια κατά τ’ άλλα απήχηση, το κύρος και τη σθεναρή δημοσιογραφία, παλέψαμε και αντέξαμε ελπίζοντας ότι κάτι τελικά θα αλλάξει και η «φραγή» που είχε επιβληθεί με τις δημοσιεύσεις ανακοινώσεων, προκηρύξεων, διαγωνισμών του δημοσίου, επιτέλους θα αρθεί» (…) «Δυστυχώς με πικρία διαπιστώσαμε ότι τίποτα δεν άλλαξε, η κραυγαλέα αδικία δεν αποκαταστάθηκε και οι βαρύγδουπες κατά καιρούς εξαγγελίες, παρέμειναν σχεδιασμοί επί χάρτου και οι όποιες ελπίδες, αποδείχθηκαν φρούδες».

Να σημειώσουμε ότι κοντεύουν να συμπληρωθούν δύο περίπου χρόνια απουσίας  του Γιώργου Σπαθαράκη και σε αυτό το διάστημα η χήρα του Αγγελική Ανυφαντή και λίγοι συνεργάτες της εφημερίδας έκαναν ηρωικές προσπάθειες να κρατηθεί ζωντανή μια έκδοση με προσφορά στην πόλη και τη δημοκρατία. Μέσα σε συνθήκες άνισες που δυστυχώς δεν μπορούσαν να οδηγήσουν σε βιώσιμο δρόμο.

Ας δούμε τις αιτίες

Με αφορμή ένα ακόμη λουκέτο στο τοπικό τύπο και από την πλευρά μας, αισθανόμενοι απολύτως το πώς νιώθουν τόσο η Αγγελική Ανυφαντή όσο και οι συνεργάτες της αλλα και οι υπόλοιποι συνάδελφοι που μέχρι τώρα οδηγήθηκαν στο λουκέτο, οφείλουμε να μεταφέρουμε ορισμένες αλήθειες, που δεν αφορούν μόνο τους ανθρώπους του τύπου αλλά και γενικότερα τους αναγνώστες  μας.

Προφανώς τα αλλεπάλληλα λουκέτα έχουν άμεση σχέση με την παρατεταμένη οικονομική κρίση στη χώρα μας, που δείχνει πλέον να μην αφήνει τίποτα στη θέση του. Ειδικότερα όμως στο Τύπο και ιδίως  τον περιφερειακό θα πρέπει να δούμε και ορισμένες άλλες πολύ σοβαρές αιτίες που ελαχιστοποίησαν τις αντοχές του και οδήγησαν σε λουκέτα. Εδώ δεν πρέπει να αποσιωπούνται οι ευθύνες των ανθρώπων του, που για πολλά χρόνια, τα χρόνια της αφθονίας, παρερμήνευσαν το ρόλο του και αγνόησαν την επιχειρηματική του οντότητα και τις προτεραιότητες της, ως τέτοια. Έτσι αγνοήθηκαν πολύπλευρες προειδοποιήσεις, που καλούσαν σε συγχωνεύσεις, στη δημιουργία ποιοτικών εκδοτικών προϊόντων, στην παρακολούθηση των ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων και στις νέες συνήθειες των αναγνωστών εξαιτίας αυτών των εξελίξεων.

Κυρίως  όμως δεν πρέπει να αποσιωπώνται οι ευθύνες  των πολιτικών που, όχι χωρίς τη συνδρομή των ανθρώπων του Τύπου, δημιούργησαν συνθήκες ενός απολύτως εξαρτώμενου Τύπου από την εξουσία και τους κανόνες της. Και που στη συνέχεια, αισθανόμενοι και λόγω της κρίσης της «γύμνια»  τους,  στράφηκαν συλλήβδην  εναντίον του Τύπου κι ιδίως του μικρού επαρχιακού, αποψιλώνοντας τον αργά και σταθερά από μια σειρά στηρίγματα του ή αποστερώντας τον από άλλα βασικά. Η ελάχιστη έως μηδενική κρατική διαφήμιση, η με συνοπτικές διαδικασίες κατάργηση της δημοσίευσης των ισολογισμών, η διαρκώς συρρικνούμενη «πίτα» των υποχρεωτικών δημοσιεύσεων διακηρύξεων και διαγωνισμών ανήκουν σε αυτήν τη κατηγορία. Μάλιστα στην τελευταία κατηγορία αυτήν την περίοδο και με το νόμο 4412/2016 περί κρατικών προμηθειών βρίσκεται σε εξέλιξη μια ακόμη «ναρκοθέτηση» της βιωσιμότητας του περιφερειακού τύπου  από την εκτελεστική εξουσία. Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της.

Συμπερασματικά: Το δρόμο των «Γεγονότων» και όσων τοπικών εφημερίδων προηγήθηκαν στο «λουκέτο», φαίνονται να οδηγούνται η πλειοψηφία των περιφερειακών εφημερίδων. Ακόμη και αυτών που έχουν από το νόμο δικαίωμα στις υποχρεωτικές δημοσιεύσεις, που στην ουσία συρρικνώθηκαν μέχρι μηδενισμού τους εις βάρος της διαφάνειας.  Γιατί οι άνθρωποι τους   στην πλειοψηφία  τους δεν αντελήφθησαν τα μηνύματα των «καιρών» αλλά και γιατί τελικά και το κράτος φαίνεται να στέκεται εχθρικά προς την «δημοσίευση». Την ψυχή της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας.

Leave A Reply