Έρχεται νέο «σάρωμα»…

0

gialeniosΠλησιάζει όπως όλα δείχνουν η ώρα της κρίσεως για εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις (μικρές μεσαίες ή μεγάλες) στη χώρα μας που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές σε τράπεζες, δημόσιο και ασφαλιστικά ταμεία. Το σχετικό νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών που θα  καθορίζει τους όρους του εξωδικαστικού συμβιβασμού είναι καθοδόν και με όσα πληροφορούμαστε, γίνεται κατανοητό ότι πρόκειται να έχουμε γερό «σάρωμα» στην αγορά. Αφού πρώτα βέβαια έχουμε τις ευλογίες των Θεσμών.

Εν αρχή η βιωσιμότητα

Η διαδικασία συμβιβασμού θα έχει ένα βασικό εργαλείο. Το πλάνο βιωσιμότητας της επιχείρησης, όποιο μέγεθος και να έχει αυτή. Αυτό το πλάνο θα έχει τυπικά χαρακτηριστικά για τις μικρές επιχειρήσεις και  τους ελεύθερους επαγγελματίες (προφανώς ένα τυποποιημένο excel που θα βαθμολογεί στα πρότυπα και του τρόπου που εγκρίνονται επιδοτούμενες επενδύσεις  ΜμΕ). Για μεγαλύτερες πλην υπερχρεωμένες επιχειρήσεις θα παρεμβάλλεται εκτιμητής.

Στο βαθμό που μια επιχείρηση δεν κριθεί βιώσιμη θα οδηγείτε με γρήγορες διαδικασίες (ολιγόμηνες) στο κλείσιμο. Το ένα τέταρτο με ένα πέμπτο των σήμερα υπερχρεωμένων επιχειρήσεων αναμένεται να σαρωθεί μέσα από τη σχεδιαζόμενη διαδικασία με τον αριθμό αυτό να προσεγγίζει τις εκατό χιλιάδες σύμφωνα με διάφορους υπολογισμούς από εργοδοτικά ινστιτούτα.

Φυσικά τα πράγματα και για τις υπόλοιπες εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις δεν θα είναι εύκολα. Το σχέδιο βιωσιμότητάς τους που θα εγκριθεί θα πρέπει με δυναμικό τρόπο να οδηγεί σε αποδόσεις τέτοιες που να υπερκαλύπτονται τα οφέλη των πιστωτών αν προέβαιναν σε  άμεση ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων της επιχείρησης. Επιπλέον η κοινή λογική αλλά και η κατάσταση της οικονομίας προδικάζουν ότι δεν πρόκειται στα σχέδια βιωσιμότητας να προβλέπονται κεφάλαια κίνησης και επενδύσεων που να προκύπτουν από τραπεζικές πηγές. Επομένως το βασικό πρόβλημα των επιχειρήσεων που θα ενταχθούν στις βιώσιμες και θα συνεχίσουν τη λειτουργία τους, που είναι η ρευστότητά τους, θα είναι παρόν και στη νέα φάση.

Δεν αρκεί ο συμβιβασμός

Ας πάρουμε ως προοπτική το καλό σενάριο που θέλει την όλη διαδικασία στον αντίποδα ενός καλοστημένου μακροχρόνιου σχεδίου αφελληνισμού της ελληνικής επιχειρηματικότητας και σπασίματος της λεγόμενης σπονδυλικής στήλης της ελληνικής οικονομία ς, που είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις της. Οι κυβερνώντες μας  έχουν στην περίπτωση αυτή όλη τη διάθεση να στηρίξουν την εναπομένουσα επιχειρηματικότητα της χώρας (κατά ώρας ζητούμενο και όχι βέβαιο) και οι Θεσμοί πείθονται ότι έτσι πρέπει να γίνει.

Για να έχει το σενάριο αυτό καλό τέλος και ταυτόχρονα να μην είναι παραμύθι είναι επιτακτικό να συμπληρωθεί με σημαντικές πρωτοβουλίες που με τον ένα ή άλλο τρόπο έχουν κατά καιρούς τεθεί στο τραπέζι από παραγωγικούς φορείς της χώρας. Συνοπτικά να αναφέρουμε:

– Την δημιουργία ουσιαστικών συμβουλευτικών υπηρεσιών σε κάθε βήμα του εξωδικαστικού διακανονισμού. Τα πρόσωπα που θα τον αναλάβουν θα πρέπει να είναι έμπειρα και ικανά και σε κάθε περίπτωση το κόστος της όλης διαδικασίες δεν μπορεί να είναι μια ακόμη δυσβάσταχτη επιβάρυνση για την επιχείρηση

-Την ουσιαστική εμπλοκή των παραγωγικών φορέων στη διαδικασία σε συνδυασμό με τη δημιουργία των αντίστοιχων επιχειρηματικών ΚΕΠ, που θα πρέπει να αποτελέσουν σοβαρό εργαλείο υποβοήθησης του επιχειρηματία και όχι νέο πεδίο  βολέματος ημετέρων.

-Το συνδυασμό των προγραμμάτων βιωσιμότητας με επιδοτούμενα προγράμματα, που θα πρέπει να λάβουν υπόψη τα νέα δεδομένα και να διευκολύνουν ουσιαστικά την επιχειρηματικότητα (πολλές φορές  επί του θέματος ο Σ.Ε.  έχει φιλοξενήσει σχετική αρθρογραφία)

– Τέλος σε κάθε περίπτωση δεν θα υπάρξει βιωσιμότητα σε καμία επιχείρηση (υγιή η υπερχρεωμένη) με το καλύτερο σχέδιο αν δεν βελτιωθεί το εξοντωτικό φορολογικό  περιβάλλον, αν δεν ομαλοποιηθεί το πολιτικό κλίμα  και βεβαίως αν δεν «πέσουν» χρήματα στην πραγματική οικονομία.

Leave A Reply