Περί “Ακοιμήτων» και … «οδηγών»

0

gialeniosΜια πολύ όμορφη εκδήλωση η σημερινή μας αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί.   Η παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του Πατρινού φιλόλογου και λογοτέχνη Διονύση Καρατζά με τίτλο «Ακοιμήτων» (εκδόσεις Μετρονόμος) που έγινε την  περ. Δευτέρα στο θέατρο Αγορά, στην Πάτρα. Και όπου σε ένα κατάμεστο θέατρο   ο εικαστικός Θανάσης Πανουτσόπουλος μίλησε για τη νεα συλλογή, μέσα και από την βιωματική σου σχέση με τον ποιητή και ο Διονύσης Καρατζάς απήγγειλε  ποιήματα του συνοδεία κιθάρας από τον Γιώργο Αθανασακόπουλο.

Απελευθερώνει τη φαντασία

Για το νέο βιβλίο, έχοντας τη χαρά να έλθουμε σε επαφή μαζί του «ζεστό» από το τυπογραφείο τον περασμένο Ιανουάριο,  σχολιάζαμε από τη γειτονική στήλη  της «Ολογραφίας»: «Ακοιμήτων» είναι ο τίτλος της νέας ποιητικής συλλογής του Διονύση Καρατζά και πραγματικά στις λίγες δεκάδες σελίδες ταξιδεύει τον αναγνώστη με πολλαπλά μηνύματα διαχρονικής αξίας. Στα 20+1 ποιήματα του νέου πονήματος ο Καρατζάς αντιστρέφει την παροιμιώδη κινέζικη φράση «μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις» σε «ένας στίχος χιλιάδες εικόνες». Γιατί μέσα από την νέα του ποιητική συλλογή καταφέρνει ταυτόχρονα να «φυλακίζει» στιγμές αλλά και να  απελευθερώνει τη φαντασία του αναγνώστη. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της ποίησης. Κάτι που όμως συνολικά στο έργο του Διονύση Καρατζά επιτυγχάνεται στο μέγιστο βαθμό, συναρπάζοντας τον αναγνώστη και προτρέποντας τον ευχάριστα σε μια διαδραστική σχέση με το ποιητικό περιεχόμενο. Σε απορροφούν τα νέα ποιήματα στο «Ακοιμήτων»  ταξιδεύοντάς σε σκέψεις όχι πάντα ευχάριστες, το αντίθετο θα έλεγα. Γιατί ο Καρατζάς είναι βγαλμένος μέσα από την κοινωνία, την αντιλαμβάνεται διαλεκτικά και εισπράττοντας τα επίκαιρα κάθε φορά μηνύματά της, τα σμιλεύει με την πέννα του χωρίς να τα ωραιοποιεί ή να τα στρογγυλεύει.

Ποίηση και «κρίση»

Ακούγοντας στην εκδήλωση τον ποιητή να διαβάζει επιλογές τόσο  από την τελευταία συλλογή  όσο και   από παλαιότερα έργα του, σε μια όμορφη ατμόσφαιρα, οι στίχοι του πραγματικά πρόβαλαν εικόνες. Εικόνες από τη ζωή, την καθημερινότητα μας, την σημερινή οδυνηρή πραγματικότητα  της κοινωνίας. Και μαζί με αυτές πρόβαλε και η εικόνα του ίδιου του ποιητή σε διαστάσεις εξωπραγματικές. Μεγάλωνε, μεγάλωνε και έδειχνε σαν «γίγαντας» που αντί να «τρομάζει» δημιουργούσε ένα κλίμα «ασφάλειας» στο κοινό.  Αυτήν την ασφάλεια που δημιουργούν οι καλοβαλμένες λέξεις που όταν διαβάζονται στο χαρτί σε ταξιδεύουν και όταν εκπέμπονται από τον δημιουργό τους, με τον τρόπο που έκανε ο Καρατζάς στην εκδήλωση, σε ενεργοποιούν με διάθεση να αντιστρέψεις όσα σε βασανίζουν.

Στη σύντομη συζήτηση που ακολούθησε τα ερωτήματα και οι τοποθετήσεις κινήθηκαν περί το έργο του Καρατζά, τις αφορμές της έμπνευσής του, το ύφος της ποίησης του. Έδωσε όπως πάντα ειλικρινείς και προσεγμένες απαντήσεις, επιμένοντας ιδιαίτερα στο σεβασμό των λέξεων. Ολοκλήρωσε με την ανάγνωση ενός ανέκδοτου ποιήματός του, ένα καταπληκτικό «Προσκλητήριο» χαραχτήρων.

Όμως στον γράφοντα η όλη εκδήλωση επανέφερε ένα ερώτημα που αρκετές φορές έμμεσα ή άμεσα θέτουμε από αυτήν εδώ τη σελίδα. Σε εποχές δύσκολές, σαν αυτή της γενικότερης κρίσης που βιώνουμε, μπορεί η ποίηση (στην ευρύτερη διάστασή της) εκτός ίσως από το να σε «ζεσταίνει» και να δημιουργεί μια κάποια «ασφάλεια» μέσα σου, μήπως μπορεί  να έχει και  καθοριστική συμβολή διεξόδου; Μπορούν οι εμπνευσμένες  από την ίδια της ζωή λέξεις, να νοηματοδοτήσουν τις αναγκαίες δράσεις και να προσανατολίσουν σε χρήσιμες πρωτοβουλίες. Αυτές που απαιτούνται για να φανεί λίγο φως, στα μάτια μια κοινωνίας που δείχνει πλέον χωρίς όραμα;

H ιστορία   έχει  δώσει κάποιες σχετικές απαντήσεις. Όμως η ιστορία είναι ένας  καλός σύμβουλος δεν είναι  οδηγός. Επομένως μήπως αξίζει  μια ευρύτερη κουβέντα  για το κατά πόσο η ποίηση (και ποια ποίηση βέβαια) μπορεί να εμπνεύσει σήμερα «Οδηγούς»;

Leave A Reply