Να αλλάξουμε το δίλημμα

0

gialeniosΤο δίλημμα διαρκείας σε γονείς και νέους που είτε τελειώνουν τη βασική τους εκπαίδευση είτε παίρνουν κάποιο πανεπιστημιακό πτυχίο στη χώρα μας: Φυγή στο εξωτερικό ή ψάξιμο για περισσότερες σπουδές και επαγγελματική αποκατάσταση στην Ελλάδα;» Το καλοκαίρι το επαναφέρει κάθε χρόνο λόγω κυρίως των αποτελεσμάτων στις πανελλήνιες, με την παρατήρηση ότι όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και πιο έντονο, σε μια πατρίδα που «δυστυχώς δεν αγαπάει τα παιδιά της».

Πλούσια χώρα, φτωχοί Ελληνες

Διάβασα κάπου σε ένα άρθρο ενός νέου επιστήμονα* με παρόμοιους προβληματισμούς ότι «…όταν το σκέφτομαι λίγο καλύτερα και μιλάω με ανθρώπους σαν τους γονείς μου που συμβουλεύουν τα παιδιά τους να φύγουν, διαπιστώνω ότι μάλλον είναι απογοητευμένοι από τους Έλληνες, και όχι από την ίδια την Ελλάδα. Τους Έλληνες, που φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση και έχουν πολλές φορές απογοητεύσει και εμένα τον ίδιο. Αυτό όμως, είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει…».

Πιστεύω ότι κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Η πατρίδα μας διαθέτει άπειρες δυνατότητες. Συγκριτικά πλεονεκτήματα που δύσκολα συναντάς μαζεμένα σε άλλες χώρες και δεν αφορούν βεβαίως μόνο τον ήλιο και τη θάλασσά. Ας ξεχωρίσουμε  επομένως τις έννοιες: H χώρα μας πλουτοπαραγωγικά, γεωπολιτικά, περιβαλλοντικά και βεβαίως ιστορικά είναι μια πλούσια και ελκτική χώρα. Στους κατοίκους της είναι το πρόβλημα και πως την μεταχειρίζονται.

Η διάκριση είναι αναγκαία γιατί, σκοπίμως η όχι, συγχέεται στις σχετικές συζητήσεις. Μάλιστα τις περισσότερες φορές θεωρώ ότι η σύγχυση γίνεται σκόπιμα και εκπορεύεται από όσους φέρουν ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση  φυγής των νέων. Όταν μια χώρα παρουσιάζεται ως «κρανίου τόπος» ως «ξερός και άνυνδρος τόπος» είναι πιο εύκολο να δικαιολογηθεί και η ανικανότητα των εκάστοτε υπευθύνων της  με επιχειρήματα του τύπου, «εγώ έκανα ότι μπορούσα αλλά υπάρχει καμένη γή».

Καλά βεβαίως τα λόγια θα πει κάποιος όμως «το αποτέλεσμα μετράει» και στην περίπτωση των νέων επιστημόνων η πραγματικότητα μιλάει για πάνω από 60% ανεργία στο πεδίο της επιστήμης τους. Στο ερευνητικό πεδίο αλλά και στον τομέα της μεταπτυχιακής εκπαίδευσης διαπιστώνουμε τραγικές καταστάσεις με την έλλειψη πόρων και για τις πιο βασικές ανάγκες ακόμη.(Μόλις πρόσφατα ανακοινώθηκε μια σχετική μελέτη από το υπουργείο Παιδείας και την κα Αναγνωστοπούλου για τα ΜΠΣ στα Ελληνικά Πανεπιστήμια που δείχνει την κατάσταση και είναι ένα θέμα που θα μας απασχολήσει σύντομα και αναλυτικά στον Σ.Ε). Και σε ότι αφορά το επενδυτικό μέλλον της χώρας, το μόνο δρόμο της ανάπτυξης της που μπορεί να απορροφήσει τη ανεργία των νέων τα πράγματα είναι ακόμη θολά.

«Υπάρχουν άγνωστοι που αξίζουν…»

Το αποτέλεσμα επομένως μετράει πολύ στις επιλογές και μέχρι τώρα έχει  οδηγήσει στην ξενιτιά εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους με μια τάση να γίνει αυτός ο ξενιτεμός «τσουνάμι» φυγής του «ανθού» της χώρας με όλες τις ολέθριες συνέπειές του.

Ακριβώς λοιπόν για την αποφυγή αυτού του κινδύνου  και με δεδομένο ότι στην «πλούσια»  χώρα μας υπάρχουν ακόμη μεγάλες εφεδρείες η θέση στο αρχικό δίλλημα για γονείς αλλά και τους νέους μας θα πρέπει αρχικά να διαφοροποιηθεί ως προς το πώς τίθεται από εμάς τους ίδιους και εν τέλει να οδηγεί στον ίδιο παρονομαστή.

Θεωρούμε ότι η διαφοροποίησή του περνά και από μια δημιουργική σύνθεση των αντιτιθέμενων εννοιών του. Έτσι αντί για «είτε φυγή είτε παραμονή» προσφέρει διέξοδο ο στόχος-για όσους βεβαίως μπορούν- για πρόσκαιρη αναζήτηση γνώσεων και εμπειριών στο εξωτερικό με τελικό προορισμό την «πλούσια»  πατρίδα.

 

Όσο για όσους ευθύνονται που μας έφεραν και μας κρατούν εδώ αλλά και για το μέλλον, δεν μπορώ να φανταστώ κά τι πιο επίκαιρο από μια παλαιότερη ρήση του μεγάλου μας ποιητή και πατριδολάτρη Γ.Σεφέρη:

«Αποκαρδιωμένος όπως πάντα ύστερα από κάτι τέτοια, μολονότι τα είδα τόσες και τόσες φορές, όπου η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία και η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις. Γιατί; Γιατί είμαι δεμένος με αυτό τον τόπο και μολονότι δεν έχω καμιά απολύτως φιλοδοξία για πολιτική δράση, μου φαίνεται σαν ένα είδος ακρωτηριασμού να πω ξαφνικά να σας χέσω και να αποξενωθώ από όλα αυτά. Γιατί είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε και υπάρχουν άγνωστοι, πολλοί που δεν ξέρουν, αλλά που αξίζουν, που σε φωνάζουν». 

Πέτρος Δημητρακόπουλος στο www.haffingtonpost.gr

Leave A Reply