«Έφυγε» ο Μιχάλης Φακίνος

0

Το πρωινό της Τρίτης ήλθε από την Αθήνα, από την αγαπημένη του σύζυγο Μάντω το θλιβερό νέο. Ο δημοσιογράφος, εκδότης αλλά πάνω από όλα ο φίλος, κουμπάρος, «αδελφός», ο αγαπημένος συνεργάτης Μιχάλης Φακίνος, «έφυγε». Οι οδυνηρές τελευταίες του ημέρες τελείωσαν. Ένα τεράστιο κεφάλαιο στις Γραφικές Τέχνες έκλεισε.

Ένας σπουδαίος Άνθρωπος

 Ο Μιχάλης Φακίνος ήταν για τις Γραφικές Τέχνες τα τελευταία 40 χρόνια ο «άνθρωπός» τους. «Γέφυρα» μεταξύ των πολλαπλών εκφάνσεών τους, καταλύτης στις εξελίξεις τους, τις δεκαετίες που ο χώρος γνώρισε πολλαπλάσιες τεχνολογικές εξελίξεις από όσες συνέβησαν επί αιώνες, από όταν ο Γουτεμβέργιος ανακάλυψε την Τυπογραφία.

Ο Μιχάλης Φακίνος του Δημητρίου γεννήθηκε το 1940 λίγο μετά τη Γερμανική Κατοχή στη Νάξο. Με άλλα οκτώ αδέλφια πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια και από μικρή ηλικία αναζήτησε μόνος του το δρόμο της επιβίωσης και της καλύτερης ζωής. Βρέθηκε για αρκετά χρόνια στο Λονδίνο και επιστρέφοντας ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 1976 σε διάφορα περιοδικά, ένα εκ των οποίων ήταν «Ο Κόσμος των Γραφικών Τεχνών». Ένα χρόνο αφού έκλεισε αυτό το περιοδικό, θέλησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο χώρο των εκδόσεων. Έτσι, το 1982 γεννήθηκε το τρίτο του παιδί, όπως ο ίδιος έλεγε «Τα Νέα των Γραφικών Τεχνών». Ένα περιοδικό που μέχρι τη συνταξιοδότησή του, διέγραψε μια εκπληκτική πορεία στο χώρο, αποτελώντας σημείο αναφοράς του και καταγράφοντας τις τεράστιες αλλαγές του.

Για τρεις δεκαετίες περίπου και μέχρι το διαδίκτυο να δημιουργήσει νέα δεδομένα, τα «Νέα των Γραφικών Τεχνών» και κυρίως ο Μιχάλη Φακίνος ήταν η «ψυχή» στην επαφή χιλιάδων επαγγελματιών των Γραφικών Τεχνών της χώρας μας με τις σύγχρονες εξελίξεις στο χώρο τόσο μέσα από την έγκυρη δημοσιογραφική καταγραφή και παρουσίασή τους, αλλά και έτσι όπως αυτές παρουσιάζονταν στις μεγάλες εκθέσεις γραφικών τεχνών παγκοσμίως με κορυφαία αυτήν της DRUPA στην Γερμανία. Ειδικότερα για την επαφή του με τις εκθέσεις Γραφικών Τεχνών γράφει χαρακτηριστικά η κόρη Λία, με αφορμή τιμητική αναγνώριση της πολύχρονης προσφοράς του στη βιομηχανία των Γραφικών Τεχνών στην Ελλάδα από τον ΣΕΜΕΕ, κατά την κοπή της πίτας του Συνδέσμου που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου 2014: “…o μπαμπάς μου διοργάνωνε ομάδες επαγγελματιών για την επίσκεψή τους σε κλαδικές εκθέσεις ανά τον κόσμο. Και περνούσαν… τέλεια! Οι πλάκες που έκαναν ο ένας στον άλλον, ανεξάντλητες. Η διασκέδαση μετά τις εκθέσεις απίθανη. Αλλά και τα επαγγελματικά αποτελέσματα από τις επισκέψεις στις εκθέσεις ήταν must….».

Με το Μιχάλη Φακίνο συναντηθήκαμε αρχές του 1980 και η συνάντηση αυτή ήταν για εμένα σταθμός. Η πρόσκαιρη για λόγους βιοποριστικούς μέχρι τότε σχέση μου με τον Τύπο έγινε προοπτική. Ήταν ο δικός μου μέντορας σε ένα κόσμο μαγικό. Ο «Σύμβουλος Επιχειρήσεων» είναι και δικό του παιδί και μαζί πορευτήκαμε επί δεκαετίες. Ήταν ακόμη και μέχρι τους τελευταίους μήνες ο πιο κοντινός σύμβουλος.

Ο Μιχάλης Φακίνος ήταν από την σπάνια αυτή ράτσα ανθρώπων που ήξεραν μόνο να προσφέρουν χωρίς να υπολογίζουν ανταλλάγματα και απολαβές. Το πέρασμά του από τη ζωή- στην οποία είχε πολλά ακόμη να προσφέρει- ήταν γεμάτη δημιουργία. Η προσφορά του στη γενέτειρά του επίσης τεράστια. Τα δεκάδες βιβλία που επιμελήθηκε με μεράκι με συγγραφείς κορυφαίους Ναξιώτες πνευματικούς ανθρώπους, αποτελούν ένα μνημειώδες έργο, που του αναγνωρίστηκε από τους συμπατριώτες του.

Αποχαιρετήσαμε χθες ένα σπουδαίο άνθρωπο. Που άφησε παρακαταθήκες γερές και μια θαυμάσια οικογένεια. Μαζί με τη Μάντω και τα παιδιά του τη Λία και τον Δημήτρη, που συνεχίζουν από άλλα μετερίζια να πρωτοπορούν στις σύγχρονες γραφικές τέχνες. Μαζί και τα αγαπημένα του εγγόνια αλλά και εκατοντάδες ανθρώπους των γραφικών τεχνών, φίλους του αγαπητούς οι περισσότεροι.

«Θα ήθελα να ευχαριστήσω και τον μπαμπά μου, που είναι ο μπαμπάς μου. Μπαμπάάάάάά, είμαι πολύ υπερήφανη για σένα!!!» έγραψε κάποτε η κόρη του.

Μιχάλη ήταν τιμή και υπερηφάνεια και για εμένα αλλά και για όλη την οικογένειά   μου και την οικογένεια του Σ.Ε, που «περπατήσαμε» μαζί. Θα είναι αιωνία σου η μνήμη.

                                                                                                                                            Παναγιώτης Γιαλένιος

Leave A Reply